Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/14295 K.2023/7670

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Soma Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02.04.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Soma 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafi temyiz isteminde; Müvekkilinin eşinden şiddet gördüğünü, 29.01.2014 tarihinde 6284 sayılı Yasa gereği Koruma kararı aldırdığını, tarafların 1,5 yıldır ayrı yaşadıklarını, fiilen evliliklerinin devam ettiğini, müvekkilinin suç kastı olmadığını yaşanan olaylar neticesinde eve almamasının normal bir davranış olduğu, mağdurun sırf boşanma davasında haklı konumda olabilmek için bu olaya neden olduğunu belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, evli olan mağdur ile sanık arasında bir takım anlaşmazlıklar olduğu ve uzun süredir ayrı yaşadıkları, olay tarihinde mağdurun bazı şahsi eşyalarını almak için anne babası ve arkadaşı olan tanıklarla beraber , ortak ikametleri olan sanığın bulunduğu eve geldikleri, sanığın kapıyı açar açmaz mağdura hitaben " defolun burdan manyaklar'' diyerek ortak yaşam alanına mağduru almadığı ve bu şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Sanık savunmasında, mağdurun ihtiyaçlarını karşılamadığını, evi ile ilgilenmediğini, olay tarihinde fiilen ayrı yaşadıklarını ve boşanma aşamasında olduklarını, suç işleme kastı olmadığını, suçun unsurlarının oluşmadığını beyan ettiği anlaşılmıştır

3. Mağdurun arkadaşı olan tanık ... beyanında, olay günü mağdur , mağdurun annesi ve babası ile hep birlikte sanığın bulunduğu eve gittiklerini, sanığın kayınvalide ve kayınpederini kapıda görünce kapıyı kapatıp tekrar kitlediğini, eve girilmesine izin vermediğini beyan ettiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu, bir kimseyi hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak özgürlüğünün kısıtlanmasıdır.

Aile bireylerine kötü davranma suçu; cinsel istismar, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma, yaralama, tehdit, sövme gibi başka maddelerde açıkça suç olarak düzenlenen eylemlerin dışında kalan çıplak gezdirme, aç bırakma, eve almama, evden dışarı atma, mendil sattırma, sürekli alay etme, korkutma gibi merhamet ve şefkatle bağdaşmayan eylemleri kapsar.

Dava konusu olayda, sanık ile mağdurun olay tarihinde evli oldukları ancak aralarındaki anlaşmazlıklar nedeniyle fiilen ayrı yaşamaya başladıkları, mağdurun ayrı ev kiraladığı anlaşılmakla, suç tarihinde mağdurun yanında arkadaşı,

annesi ve babası olan tanıklarla birlikte şahsi eşyalarını almak için sanığın bulunduğu eve geldiklerinde mağdurun anne ve babasını eve alma zorunluluğu bulunmayan sanığın eve girmelerine izin vermemesi şeklindeki eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarını oluşturmayacağı gibi kötü muamele suçunu da oluşturmadığı anlaşılmakla sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR