Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2020/17561 K.2023/6322

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

hükmün sanığın yüzüne karşı SEGBİS aracılığıyla kurulduğu ve kararda temyiz süresinin sanığın bulunduğu cezaevine tebliğ tarihinden itibaren başlayacağının belirtildiği ancak kararın tebliğ edilmediği anlaşılmakla, temyiz isteğinin süresinde olduğunun kabulü gerektiği, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bismil Cumhuriyet Başsavcılığının 01.07.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 170 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca dava açılmıştır.

2. Bismil 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.12.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 170 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, Cumhuriyet savcısının eylemin aynı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçu oluşturduğundan bahisle itirazının kabulüne karar verilmiş ve Bismil 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; 1. Sanığın suç konusu bombayı kullandığına dair delil bulunmadığına, bu hususta bilirkişi incelemesinin bulunmadığına, 2. Sanığın aynı eyleminden dolayı Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/54 Esas ve Diyarbakır 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/150 Esas sayılı dosyalarında yargılanarak ceza verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın parça tesirli el yapımı bomba olduğu belirtilen maddeyi parti binası önüne koyarak tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Olay tarihinde yaşı küçük .... tarafından bir poşet içerisinde parti binası önünde bulunup ardından tehlikeli madde olabileceği endişesi ile boş araziye bırakılan madde ile ilgili olarak düzenlenen 06.06.2012 tarihli olay tutanağı ile Diyarbakır Bomba İmha Şube Müdürlüğü görevlilerince yapılan inceleme neticesinde şüpheli poşet içerisindeki kutunun basınç ve parça tesirli el yapımı bomba olduğunun belirtildiği belirlenmiştir.

3. Diyarbakır Emniyet Müdürlüğü Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespit Şube Müdürlüğü Biyometrik Veri İşlemleri Büro Amirliğinin 05.06.2012 tarihli raporu ile bir adet beyaz renkli poşet üzerinden bir adet, siyah ve beyaz renkli naylon parçalarının, siyah naylon parçaları üzerinden elde edilen iki adet olmak üzere toplamda üç adet parmak izinin sanığın parmak izi ile aynı olduğu belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın 05.05.2012 tarihli tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi eylemine ilişkin Diyarbakır 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.12.2013 tarihli ve 2012/150 Esas, 2013/419 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 820,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve bu kararın Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 16.10.2014 tarihli ve 2014/6111 Esas, 2014/10189 Karar sayılı kararı

ile onanarak kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, mükerrer yargılamanın önüne geçilmesi bakımından, anılan dava dosyasının getirtilerek incelenmesi ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

Kabule göre de; 2. Ele geçen maddenin, Kriminal Polis Laboratuarı veya Adli Tıp Kurumuna gönderilerek 5237 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci fıkrası kapsamında patlayıcı, yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı madde niteliğinde olup olmadığı hususunda rapor alındıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

V. KARAR