Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17661 K.2023/4705

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibariyle temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Muğla Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 15.05.2013 tarihli iddianame ile silahla kasten yaralamaya teşebbüs, ruhsatsız ateşli silahlarla mermileri satın alma veya taşıma veya bulundurma ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.01.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında; atılı suçlardan mahkûmiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Karar 21.02.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

3. Denetim süresi içinde sanık tarafından 27.07.2014 tarihinde işlenen hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararı üzerine dosya tekrar ele alınarak sanığın atılı suçlardan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğini, atılı suçları işlemediğini ve müştekiyi tanımadığını bildirerek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. GEREKÇE

Hükmün açıklanması geri bırakması kararı kapsamında denetim süresi içinde sanığın kasten bir suç işlediği ve bu sebeple 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrasına göre hükmün açıklanması gerektiğine dair ihbara gerekçe olarak gösterilen 5237 sayılı Kanun'un 141 inci maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun hükümden sonra 24.11.2016 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında, anılan hükme uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre hükmün açıklanıp açıklanmayacağının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu nedeniyle hükümler hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR