Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/18363 K.2024/1726

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Akçakoca Cumhuriyet Başsavcılığının 30.10.2018 tarihli iddianamesi ile sanıkların kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmaları istemi ile dava açılmıştır.

2.Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.12.2019 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

3.Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 11.11.2020 tarihli kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kabulü ile davanın yeniden görülerek sanıkların kişiyi hürriyetinden alıkoyma suçundan ayrı ayrı 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ...'un temyiz istemi, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı'nın katılan sıfatının bulunmadığına ve istinaf başvurusunun incelenemeyeceğine, suçun unsurlarının oluşmadığına, suç işleme kastının bulunmadığına, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, ortada bir suç bulunmadığına yöneliktir. 2. Sanık ...'ın temyiz istemi, üzerine atılı suçu işlemediğine, beraat etmesi gerektiğine yöneliktir. 3. Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi, lehe vekalet ücreti istemine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanık ...'ın suç tarihi itibariyle fiilen ayrı yaşadığı resmi nikahlı eşi olan müştekiyi eve dönmesi için sürücülüğünü sanık ...'un yaptığı araca zorla bindirdiği ve böylece sanıkların birlikte hareket etmek suretiyle müştekiyi hürriyetinden alıkoydukları iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanıkların üzerlerine atılı suçtan beraatlerine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk derece Mahkemesince verilen hükmün hukuka aykırı olduğu belirlenerek, suçun sabit olduğu kabul edilmek suretiyle sanıkların ayrı ayrı 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. T.C. Anayasası'nın 41 inci maddesine göre ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevi Devlete aittir.

Aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği anlaşılmış ise de, Bakanlığın davaya katılması doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkindir.

5271 sayılı Kanun'un 237 nci ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğine dair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Müştekinin olayın sıcağı sıcağına alınan ilk ifadesi, sanıkların ikrara dayanan savunmaları, tanık anlatımı, müştekiye ait doktor raporu, 29.10.2015 tarihli olay yakalama rızaen muhafaza altına alma tutanağı ve tüm dava dosyası kapsamından, sanıkların müştekiyi zorla araca bindirdikleri ve inmek istemesine rağmen indirmemeleri nedeniyle üzerlerine atılı suçun sübut bulduğu anlaşılmış olup, Bölge Adliye Mahkemesi kararında hukuka aykırılık bulanmamış ve sanıkların temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Sanık ... hakkında kurulan hükümde suçun sadece birden fazla kişiyle birlikte işlenmesi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmeksizin Kanun'un aynı maddesinin ve fıkrasının (e) bendinin de uygulanması yanlış ise de, bu durum sonuç cezaya etki etmemesi nedeniyle maddi hata olarak nitelendirilmiş olup, mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 11.11.2020 tarihli ve 2020/698 Esas sayılı kararında sanık ..., sanık ... ve katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,