Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3413 K.2024/9356

İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 23.01.2020 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 151 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.07.2021 tarihli kararı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri, 62 nci maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis;

mala zarar verme suçundan 151 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükümlerin, istinaf edilmeksizin 08.09.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 26.07.2023 tarihli ve 2023/6993 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90942 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90942 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “Her ne kadar anılan Mahkemece sanığın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hüküm kısmının karardan çıkartılarak cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair 24/03/2022 tarihli ve hükmün tekerrüre ilişkin kısmının kaldırılmasına ilişkin 17/01/2023 tarihli ek kararlar verilmiş ise de, 01/07/2021 tarihli kararın kanun yararına bozulması halinde anılan ek kararların yok hükmünde olacağı düşünülerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine karar verilmekle birlikte hakkında ikinci kez mükerrir olduğundan bahisle tekerrür hükümleri uygulanmış ise de, ikinci kez mükerrirliğe esas alınan İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/02/2018 tarihli ve 2016/166 esas, 2018/78 sayılı kararının, Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 19/10/2020 tarihli ve 2020/20838 esas, 2020/13924 karar sayılı ilâmı ile kanun yararına bozulmasına karar verildiği,

bu haliyle sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan ve 06/09/2016 tarihinde kesinleşen İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/05/2016 tarihli ve 2015/613 esas, 2016/331 sayılı kararının tekerrüre esas teşkil ettiği ve sanık hakkında birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiği, dolayısıyla ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un "Suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular" başlıklı 58 inci maddesinin birinci fıkrasının, inceleme konusu ile ilgili birinci cümlesi;

"(1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, tekerrür hükümleri uygulanır."

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. 1412 sayılı Kanun'un "Temyizi kabil olan ve olmayan hükümler" başlıklı 305 inci maddesi;

"Ceza Mahkemelerinden verilen hükümler temyiz olunabilir. Ancak, onbeş sene ve ondan yukarı hürriyeti bağlayıcı cezalara ait hükümleri hiç bir harç ve masrafa tabi olmaksızın Yargıtayca re'sen tetkik olunur.

1. (Değişik bent: 18/11/1992 - 3842/28 md.) (İptal bent: Anayasa Mah.nin 23/072009 tarihli ve E. 2006/65, K. 2009/114 sayılı Kararı ile.)

2. (Değişik bent: 18/11/1992 - 3842/28 md.) Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,

3. Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler, Temyiz olunamaz.

Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz."

3. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; hükümlü hakkında kurulan mahkumiyet hükmünde ikinci kez mükerrir olduğundan bahisle tekerrüre esas alınan İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.02.2018 tarihli ve 2016/166 Esas, 2018/78 Karar sayılı kararının Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 19.10.2020 tarihli ve 2020/20838 Esas, 2020/13924 Karar sayılı kararı ile hükümde birinci kez mükerrir olduğundan bahisle tekerrüre esas alınan İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.10.2014 tarihli ve 2014/43 Esas, 2014/447 Karar sayılı kararına konu hırsızlık suçunun işlendiği 14.09.2013 tarihinde hükümlünün 18 yaşından küçük olduğu,

bu ilamın tekerrüre esas alınamayacağı gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, her ne kadar kanun yararına bozma isteminde İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.05.2016 tarihli ve 2015/613 Esas, 2016/331 Karar sayılı kararı ile kasten yaralama suçundan doğrudan verilen 4.040,00 TL adli para cezasının tekerrüre esas olduğu belirtilmiş ise de, 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihine kadar geçerlilik arz ettiği, söz konusu hükmün kesin nitelikte adli para cezasına ilişkin olduğu,

bu nedenle bu ilamın da tekerrüre esas alınamayacağı, hükümlünün tekerrüre esas başkaca adli sicil kaydının bulunmadığı anlaşılmakla, hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesindeki tekerrür hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.07.2021 tarihli ve 2020/74 Esas, 2021/310 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Hükümlerden tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin paragrafların tamamen çıkartılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,”