Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4418 K.2024/348

Sanık hakkında silahla tehdit suçundan açılan ve mükerrer davaya konu edilen önceki davada mahkemece beraat kararı verilmiş ve bu karar temyiz edilmeksizin kesinleştiğinden, sanık müdafiinin bu dosyadan verilen kararı, temyizde hukuki yararının bulunmadığının kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. İTİRAZA KONU KARAR : Bozma İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı Yargıtay (8).

Ceza Dairesinin, 10.10.2023 tarihli ve 2023/669 Esas, 2023/7275 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.11.2023 tarihli ve 8 - 2023/14045 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu. Sanık hakkında silahlı tehdit ve korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçlarından kamu davaları açılmış, Gebze 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 08.09.2015 tarihli kararıyla, sanık hakkında silahlı tehdit suçundan beraat, korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçundan ise, mahkûmiyet kararı verilmiştir.

Silahla tehdit suçundan verilen beraat kararı, temyiz edilmeksizin kesinleşmiş, korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçundan verilen hükmün, sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 15.12.2022 tarihli ilamıyla, eylemin silahla tehdit suçunu oluşturacağı kabul edilmiş, silahla tehdit suçundan ise, kanun yolu başvurusuna konu edilmeyerek kesinleşmiş bir beraat hükmü bulunması nedeniyle, sanık hakkında aynı fiille ilgili daha önce açılmış bir dava ve verilmiş bir karar bulunduğu kabul edilerek,

mükerrer davanın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin yedinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

Sanık müdafiinin, temyiz başvurusu üzerine yapılan temyiz incelemesi sonucu, sanığın eyleminin bir bütün olarak silahlı tehdit suçunu oluşturduğu kabul edilerek eylemlerin bölünerek silahlı tehdit ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından ayrı ayrı hükümler kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasına muhalefet edilmesi ve aynı eylem bölünerek verilen beraat kararının sanık lehine kazanılmış hak oluşturmayacağı gözetilmeden hüküm kurulması hukuka aykırı görülerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Sanık hakkında, silahla tehdit suçundan açılan ve mükerrer davaya konu edilen önceki davada, mahkemece zaten beraat kararı verildiği ve bu karar temyiz edilmeksizin kesinleştiğinden, sanık müdafiinin, bu dosyadan verilen kararı temyizde hukuki yararının bulunmadığının kabulünde zorunluluk bulunduğu talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanunun 225 inci maddesinde; "(1) Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. (2) Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir." düzenlemesi yer almaktadır. Ceza Genel Kurulu'nun 25.10.2018 gün, 2016/7-127 Esas, 2018/482 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, hükmün konusu, iddianamede gösterilen fiildir. Mahkeme, fiilin hukuki niteliğini takdirde iddia ve savunmalarla bağlı değildir.

Kanunun açık ve kesin olan bu hükmü karşısında, mahkemece sanığın yargılama sonucunda sabit kabul edilen fiilinin, hukuksal niteliğine göre hüküm kurulmakla yetinilmesi gerekirken, fiil nitelik yönünden ikiye bölünerek aynı fiilden dolayı ayrı ayrı mahkûmiyet kararları verilmesi 5271 sayılı Kanun'a aykırılık oluşturacaktır.

Somut olayda, müştekiye yönelik gerçekleştirilen eylemlerin, bütün halinde silahlı tehdit suçunu oluşturması nedeniyle, silahlı tehdit suçundan sanığın tek olan eylemi nitelik yönünden ikiye bölünerek iki ayrı hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Bu itibarla, sanığın tek olan fiilinin, nitelik yönünden ikiye bölünerek ayrı ayrı mahkûmiyet hükümleri kurulması suretiyle hükmün karıştırılması 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesine aykırıdır. Belirtilen sebeple, sanığın tek olan fiilinin, nitelik yönünden ikiye bölünerek ayrı ayrı hükümler kurulduğu anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR