Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/204 K.2024/3332

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 12.12.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında birden fazla kişi ile birlikte cebir yoluyla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava açılmıştır.

2. Ankara 11.Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2012 tarihli kararı ile sanık hakkında haksız tahrik indirim hükümleri uygulanmak suretiyle birden fazla kişi ile birlikte cebir yoluyla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararı verilmiş, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

3. Ankara 11.Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.01.0214 tarihli kararı ile denetim süresi içinde kasten suç işlediği anlaşılan sanık hakkında haksız tahrik indirim hükümleri uygulanmak suretiyle birden fazla kişi ile birlikte cebir yoluyla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkumiyet hükmünün açıklanmasına karar verilmiştir. 3.Ankara 11.Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.01.0214 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 27.10.2021 tarihli kararı ile savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 4.Ankara 11.Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.11.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında haksız tahrik indirim hükümleri uygulanmak suretiyle birden fazla kişi ile birlikte cebir yoluyla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafi, herhangi bir temyiz nedeni belirtmemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, suç tarihinden önce meydana gelen ve soruşturması ayrıca yürütülüp iddiaya göre mağdurun da karıştığı silahla ateş etme olayı sonrasında sanıklardan Mehmet Burcu'nun aracına mermi isabet etmesi nedeni ile sanıkların suç tarihinde mağduru araçlarına bindirerek İmrahor köyüne götürdükleri ve burada onu döverek basit nitelikte yaraladıkları, cebir yolu ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işledikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu silahtan sayılan sopa ve birden fazla kişi tarafından birlikte işlemesi karşısında, Türk Ceza Kanunu'nun 3 ve 61 inci maddeleri gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanun'un 109/3-a-b maddesindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre suç tarihinden önce sanık ...'ın işyerinde meydana gelen kurşunlanma olayından sorumlu tuttuğu mağdur ...'ı zorla araca bindirerek temyiz dışı sanık ile birlikte dövdükleri, kurşunlama olayına ilişkin bilgi almaya çalıştıkları, ancak ihbar üzerine durumdan haberdar kolluk ekiplerinin bahse konu aracı durdurması üzerine mağdurun serbest kaldığı, işyerinin kurşunlanması nedeniyle elem ve üzüntü duyan sanığın birden fazla kişi ile mağdura karşı cebren kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği anlaşılmakla yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı,

aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR