Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/20743 K.2024/8714

Başsavcılığı'nın 28.06.2018 tarihli İddianamesi ile sanık hakkında mağdureler ..., ... ve ...'e karşı ayrı ayrı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava açılmıştır. 2.Kırkağaç Asliye Ceza Mahkemesi'nin 19.10.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında mağdureler ..., ... ve ...'e karşı zincirleme şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 7 yıl 6 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir. 3.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

15. Ceza Dairesi'nin, 26.12.2019 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek, sanık hakkında mağdureler ..., ... ve ...'e karşı zincirleme şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 6 yıl 18 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir. 4.Yargıtay

8. Ceza Dairesi'nin 24.05.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında verilen zincirleme şekilde mahkumiyet hükmünün, sanık hakkında üç mağdureye yönelik ayrı ayrı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararları verilmesi gerektiği, hüküm fıkrasında suç adının yanlış yazılması ve hesap hatası yapılması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 5.Bozma ilamı üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

15. Ceza Dairesi'nin, 25.10.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında, mağdure ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezası ile mahkumiyetine; mağdure ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 4 yıl 12 ay hapis cezası ile mahkumiyetine; mağdure ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 6 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz istemi; sanık hakkında üst sınırdan cezalandırılma kararı verilmesi gerektiğine ve katılan Bakanlık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine, ilişkindir. 2.Sanığın temyiz istemi; suçların sübutuna, mağdurelerin tekrar dinlenerek hüküm kurulması gerektiğine ve hakkaniyetli karar verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre. A.

İlk Derece Mahkemesi'nin Kabulü İncelemeye konu olay; sanığın olay günü çocukları olan 20 yaşındaki mağdure ... ve 11 yaşındaki mağdure ...'in telefonla teyzeleri ile konuşmalarına sinirlenerek önce eliyle daha sonra oklava ile mağdureleri darp ettiği, Afife'nin burnunun kırıldığı ve mağdurelerin vücutlarının çeşitli yerlerinin morardığı, bunun üzerine anneleri olan mağdure ...'in kızlarını hastaneye götürmek istediği ancak sanığın kapıyı kilitleyerek buna engel olduğu, ardından mağdureler ... ve ...'in ellerini iple bağladığı,

bir süre sonra sanığın uyuduğunu gören ...'nın kızlarının elindeki ipi çözdüğü ancak kapı kilitli olduğu için dışarı çıkamadıkları, ertesi gün ...'nın erkek kardeşinin eve gelerek, ablası ve yeğenleri olan mağdureleri evden çıkardığı, iddiasına ilişkindir. B.

Bölge Adliye Mahkemesi'nin Kabulü Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan yargılama neticesinde, sanık hakkında, mağdureler ..., ... ve ...'e yönelik ayrı ayrı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Mahkeme hükmünde, ... cezaların tayini sırasında hükmolunan cezaların miktarının gerekçelendirildiği anlaşılmakla, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin bu yöndeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir. 2.T.C.

Anayasası'nın 41 inci maddesinde, ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevinin Devlet'e ait olduğu, aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı,

6284 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği, ancak Bakanlığın davaya katılmasının doğrudan Anayasa ve Kanun'dan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek,

katılan Bakanlık vekilinin, kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz gerekçesi yerinde görülmemiştir. 3.Mağdurların anlatımını doğrulayan alınan Adli Muayene Raporları ve tanık A.K. beyanı ile sanığın ikrar içerikli savunması karşısında, sanığın bu yöndeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi

15. Ceza Dairesi'nin 25.10.2023 tarihli ve 2023/1255 Esas, 2023/1878 Karar sayılı kararında öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kırkağaç Asliye Ceza Mahkemesi'ne, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi