Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2025/4401 K.2025/7478

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında Yargıtay bozma ilamı üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.İlk Derece Mahkemesi Kararı Çaycuma Asliye Ceza Mahkemesinin 05.03.2015 tarihli 2014/214 Esas, 2015/200 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında basit yaralama suçundan 740,00 TL adli para cezası (kesin olmak sureti ile) ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. B.Yargıtay Bozma İlâmı Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 2019/8173 Karar sayılı kararı ile "...Olay tarihinde ikametlerinde yaşadıkları tartışma sırasında mağduru darp ettikten sonra evin kapısını kilitleyip dışarı çıkmasının hemen akabinde mağdurun bağırmaya başlaması üzerine kapıyı tekrar açan sanığın eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden tamamlanmış suçtan yazılı şekilde hüküm kurulması,.." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. C.

Yargıtay Bozma İlâmından Sonraki Yargılama Süreci Mahkemesince sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109/1, 109/3-e, 35, 29/1, 62 maddelerinin tatbiki ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle sanık hakkındaki hüküm aynen açıklanarak, 5 ay hapis cezası ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanığın temyiz istemi. Sanığın temyiz isteği, kararın hukuka aykırı olduğuna, lehine olan kanun maddelerinin uygulanmadığına, suçun dava zaman aşımına uğradığına, ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Dava konusu olay; suç tarihinde resmi nikahlı olan eşi, mağduru, evde yaşanan tartışma sonrasında evin dış kapısını kilitleyerek çıkması, ardından kapıyı açması sureti ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, incelemede aşağıda belirtilen düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Ceza Genel Kurulunun 09.02.2016 gün ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı kararında da belirtildiği gibi, bozmadan önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen Çaycuma

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.03.2015 tarihli 2014/214 Esas, 2015/200 Karar sayılı kararı ile hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrildiği ve aleyhe temyiz olmaması nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu görüldüğünden, hukuka aykırı bulunmuş, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Çaycuma

1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.01.2025 tarihli ve 2024/392 Esas, 2025/29 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının 5 numaralı bendine, "Sanık hakkında verilen 5 ay hapis cezasının, 3000 TL adli para cezası üzerinden infazı ile sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52/4 maddesi uyarınca verilen adli para cezasının 20 eşit aylık taksitler halinde tahsiline,