Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2025/5897 K.2025/7527

Balıkesir 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.03.2024 tarihli kararı hükümlü hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292/1, 62/1. maddesi ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un(5271 sayılı Kanun) 251/3.maddesi uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 05.04.2024 tarihinde kesinleşmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 12.05.2025 tarihli ve 2024/19742 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2025 tarihli ve KYB-2025/65018 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2025 tarihli ve KYB-2025/65018 yararına bozma isteminin. "Dosya kapsamına göre, sanığın 26/01/2024 tarihli eylemi nedeniyle 12/02/2024 tarihinde düzenlenen iddianame üzerine Balıkesir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2024 tarihli ve 2024/231 esas, 2024/277 sayılı kararı ile mahkumiyetine karar verildiği, yine sanığın aynı eyleminden dolayı 22/02/2024 tarihli iddianame ile açılan kamu davası sonunda da incelemeye konu Balıkesir

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/03/2024 tarihli ve 2024/198 esas, 2024/239 sayılı kararı ile mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmakla, 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir.

Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” şeklinde hüküm çeşitleri tahdidi olarak sayılmış olup, anılan Kanun'un 223/7. maddesinde yer alan “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki hüküm nazara alındığında, aynı eylem nedeniyle yapılan yargılama sonucunda, mükerrer davanın 5271 sayılı Kanun’un 223/7. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi. “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir. 2.İnceleme konusu Balıkesir 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2024/198 Esas ve Balıkesir

4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2024/231 Esas sayılı dosyalarında dava konusu olay, hükümlünün açık ceza infaz kurumuna iade kararının tebliğ edilmesine rağmen teslim olmayarak firar etmesine ilişkindir. Her iki dosyada hükümlü hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir. 3.5271 sayılı Kanun'un 223. maddesinin, inceleme konusu ile ilgili olan yedinci fıkrası; "...

(7) Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir. ...” Şeklinde düzenlenmiştir. 4. Hükümlünün aynı tarihli ve konulu eylemi nedeniyle, daha sonra karar verilen olan Balıkesir

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.03.2024 tarihli ve 2024/198 Esas, 2024/239 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 223/7. maddesi uyarınca açılan mükerrer davanın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2.Balıkesir