Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/12106 K.2022/10540

Talep Eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı Talep Yazısının Tarihi : 13/09/2022 Talepte Bulunulan İlgili Daire Kararı : Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 30/06/2022 tarihli ve 2022/4131 Esas, 2022/7259 Karar sayılı temyiz isteminin reddi kararı Taleple İlgili Mahkeme Kararı : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 05/02/2020 gün ve 2019/1534 Esas, 2020/344 Karar Taleple İlgili Hüküm : CMK'nın 286/2-d maddesi kapsamında kaldığı gerekçesiyle Temyiz İsteminin Reddi Suç : Cinsel Taciz Cinsel taciz suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda.

Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/10/2018 tarih ve 2017/543 Esas, 2018/523 ile verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 05/02/2020 tarih ve 2019/1534 Esas, 2020/344 Karar sayılı kararı ile yeniden verilen mahkumiyet hükmünün temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 9. Ceza Dairesi'nin 30/06/2022 tarihli ve 2022/4131 Esas, 2022/7259 Karar sayılı ilamı ile temyiz isteminin reddi yönündeki kararına karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 13/09/2022 tarihli ve 9-2020/51302 sayılı yazısı ile "" itiraz isteminde bulunulmuştur.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: UYAP kayıtları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanık ... hakkında, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 22/06/2017 tarih ve 2017/12626 esas sayılı iddianamesi ile TCK'nın 105.maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçundan yargılanması talebiyle açılan kamu davasında, Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/10/2018 tarih ve 2017/543 Esas, 2018/523 sayılı kararı ile TCK'nın 105/1, 43 ve 62.maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezasının verildiği, hükmün bakanlık vekili ve sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine,

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 05/02/2020 tarih ve 2019/1534 Esas, 2020/344 sayılı kararı ile ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünün kaldırılmasına ve sanığın CMK'nın 105/1, 105/2-d, 43 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, istinaf ilamının, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ve sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine,

Dairemizce yapılan inceleme sonucunda "İlk derece mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama sonucunda sanığın cinsel taciz suçundan mahkumiyetine dair verilen karara yönelik istinaf incelemesini gerçekleştiren Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın bu suçtan mahkumiyetine dair kurulan hüküm 5271 sayılı CMK'nın 286/2-d. maddesi uyarınca kesin olup temyiz edilemediği " gerekçesi ile onama istekli tebliğnameye aykırı olarak temyiz istemlerinin CMK'nın 298. maddesi gereğince reddine oy birliği ile karar verildiği,

İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığı şeklindeki 5271 sayılı CMK'nın 286/2-d maddesindeki ilk düzenlemenin 15/02/2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarih ve 2018/71 esas, 2018/118 sayılı kararı ile iptal edilmesi üzerine; mezkur maddenin, 28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 20/02/2019 tarihli ve 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesi ile yeniden düzenlendiği,

buna göre; "ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının" temyizi mümkün olmadığı, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararının CMK'nın 272/3. fıkrası kapsamında istisna niteliğindeki bir karar olmadığı,

sanığa isnat edilen eylemin kanuni düzenlemesindeki ceza miktarı itibariyle temyiz kesinlik sınırı içinde kaldığı anlaşıldığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmeyerek aşağıdaki şekilde karar verilmiştir. KARAR.