Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2022/12105 K.2022/10546

Talep Eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı Talep Yazısının Tarihi : 14.09.2022 Talepte Bulunulan İlgili Daire Kararı : Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 30.06.2022 tarihli ve 2022/7357 Esas, 2022/6962 Karar sayılı temyiz isteminin reddi kararı Taleple İlgili Mahkeme Kararı : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 02.12.2020 tarih ve 2019/76 Esas, 2020/2407 Karar Taleple İlgili Hüküm : CMK'nın 286/2-d maddesi kapsamında kaldığı gerekçesiyle temyiz isteminin reddi Suç : Cinsel taciz Cinsel taciz suçundan sanık... hakkında yapılan yargılama sonunda.

Bor 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.09.2018 tarih ve 2017/436 Esas, 2018/484 Kararı ile verilen beraat hükmüne yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 02.12.2020 tarih ve 2019/76 Esas, 2020/2407 Karar sayılı kararı ile beraat hükmünün kaldırılarak adli para cezası ile cezalandırılmasına dair verilen hükmün temyiz edilmesi üzerine,

Yargıtay 9. Ceza Dairesi'nin 30.06.2022 tarihli ve 2019/76 Esas, 2020/2407 Karar sayılı ilamı ile temyiz isteminin reddi yönündeki kararına karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 14.09.2022 tarihli ve 9 - 2021/17256 sayılı yazısı ile "İtirazın konusu, ilk kez bölge adliye mahkemesi ceza dairesi tarafından verilen mahkumiyet hükmünün temyizinin kabil olup olmadığına dairdir.

"Temyiz" başlıklı CMK'nın 286. maddesi; "(1) Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri temyiz edilebilir. (2) Ancak; d) (Anayasa Mahkemesinin 27.12.2018 tarihli ve E.:2018/71 K.:2018/118 sayılı Kararı ile İptal.

Yeniden Düzenleme:20.2.2019-7165/7 md.) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları, Temyiz edilemez" hükmünü, Aynı kanunun "İstinaf" başlıklı 272. maddesi; "(1) İlk derece mahkemelerinden verilen hükümlere karşı istinaf yoluna başvurulabilir.

Ancak, onbeş yıl ve daha fazla hapis cezalarına ilişkin hükümler, bölge adliye mahkemesince re'sen incelenir. (2) Hükümden önce verilip hükme esas teşkil eden veya başkaca kanun yolu öngörülmemiş olan mahkeme kararlarına karşı da hükümle birlikte istinaf yoluna başvurulabilir (3) (Ek cümle: 14.04.2020 - 7242 S.K./17. md) Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz.

Ancak; a) (Değişik bent: 31.03.2011-6217 S.K 23. mad.) Hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine, b) Üst sınırı beşyüz günü geçmeyen adlî para cezasını gerektiren suçlardan beraat hükümlerine, c) Kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümlere, Karşı istinaf yoluna başvurulamaz." hükmünü, TCK'nın "Cinsel Taciz" suçunu düzenleyen 105. maddesinin; "(1) Bir kimseyi cinsel amaçlı olarak taciz eden kişi hakkında, mağdurun şikâyeti üzerine,

üç aydan iki yıla kadar hapis cezasına veya adlî para cezasına, fiilin çocuğa karşı işlenmesi hâlinde altı aydan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

(2) (Değişik fıkra: 18/06/2014-6545 S.K./61. md) Suçun; a) Kamu görevinin veya hizmet ilişkisinin ya da aile içi ilişkinin sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle, b) Vasi, eğitici, öğretici, bakıcı, koruyucu aile veya sağlık hizmeti veren ya da koruma, bakım veya gözetim yükümlülüğü bulunan kişiler tarafından, c) Aynı işyerinde çalışmanın sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle, d) Posta veya elektronik haberleşme araçlarının sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle, e) Teşhir suretiyle, işlenmesi hâlinde yukarıdaki fıkraya göre verilecek ceza yarı oranında artırılır.

Bu fiil nedeniyle mağdur; işi bırakmak, okuldan veya ailesinden ayrılmak zorunda kalmış ise verilecek ceza bir yıldan az olamaz." hükmünü getirdiği, Anayasa Mahkemesinin 15.02.2019 tarihli Resmi Gazete yayınlanan 27.12.2018 tarihli 2018/71-118 E/K sayılı kararı ile iptal edilen CMK'nın 286/2-d madde metninin de "(Değişik: 18.6.2014-6545/78 md.) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları" şeklinde olduğu anlaşılmaktadır.

Maddede yeniden yapılan 20.02.2019 tarihli 7165 sayılı yapılan düzenlememenin yürürlük tarihi 28.02.2019'dur. Usul hükümlerinde yapılan değişikliğin derhal yürürlüğe girmesi ve ve yürürlüğe girdiği tarihten itibaren hemen uygulanması gerektiği açıktır. Bu madde yönünden 7165 sayılı yasada farklı bir yürürlük tarihi belirlenmemiştir.

Bu nedenle üst sınırı iki yıl hapis cezasının gerektiren suçlarla ilgili olşarak 28/02/2019 gününden itibaren verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizinin kabil olup olmadığının yasa hükmünün 7165 sayılı yasa ile yeniden düzenlenen şekline göre belirlenmesi gerekecektir.

CMK'nın 286/2-d maddesinin iptal edilen metni üst sınırı iki yıl hapis cezası olan suçlarla ilgili bölge adliye mahkemesince verilen tüm kararları temyiz kapsamı dışında tutarken yeniden düzenlenen hali ile, ilk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve CMK'nın 272/3 maddesinde yazılı istisnalar dışında kalan mahkumiyet ve beraat hükümlerinin temyizinin kabil olduğu hüküm altına alınmıştır.

Mahkumiyet hükmünün ilk defa bölge adliye mahkemesince verilmesi haline bakıldığında hapis cezasından çevrilmeden doğrudan verilen 3.000.- TL ve altındaki adli para cezaları dışındaki mahkumiyet hükümler hapis veya adli para cezası olup olmadığına bakılmaksızın temyizi kabil olacaktır. İlk defa bölge adliye mahkememi tarafından verilen hapis cezasının miktarına bakılmaksızın temyizi kabil olacaktır. Somut olayda.

İlk derece mahkemesince verilen beraat hükmünün aleyhe istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesi tarafından kaldırılarak sanığın TCK'nın 105/1, 105/2-d, 43/1, 62, 52/2-4. maddelerinin uygulaması ile 10.800 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. Mahkumiyet ilk kez bölge adliye mahkemesi tarafından verilmiş ve CMK'nın 272/3 maddesi kapsamı dışındadır.

Bu nedenle hükmün temyizinin kabil olduğu düşüncesine varılmış olmakla Yüksek Dairenini red kararına karşı CMK'nın 308. maddesi gereğince itiraz olağanüstü kanun yoluna başvurmak gerekmiştir." itiraz isteminde bulunulmuştur.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: UYAP kayıtları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanık... hakkında, Bor Cumhuriyet Başsavcılığının 15.05.2017 tarih ve 2017/326 Esas sayılı iddianamesi ile TCK'nın 106/1 maddesinde düzenlenen tehdit ve aynı kanunun 105. maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçundan yargılanması talebiyle açılan kamu davasında, Bor 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.09.2018 tarih ve 2017/436 Esas, 2018/484 Kararı sayılı kararı ile yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçesiyle beraat kararı verildiği, hükmün cumhuriyet savcısı ve bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine,

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 02.12.2020 tarih ve 2019/76 Esas, 2020/2407 sayılı kararı ile tehdit suçundan kurulan beraat hükmünün kesin olmak üzere istinaf başvurusunun esastan reddine, cinsel taciz suçundan kurulan beraat hükmünün ise kaldırılmasına ve sanığın CMK'nın 105/1 ve 105/2-d, maddeleri uyarınca adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, istinaf ilamının, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ve sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine,

Dairemizce yapılan inceleme sonucunda "İlk derece mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama sonucunda sanığın cinsel taciz suçundan beraatine dair verilen karara yönelik istinaf incelemesini gerçekleştiren Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın bu suçtan mahkumiyetine dair kurulan hüküm 5271 sayılı CMK'nın 286/2-d. maddesi uyarınca kesin olup temyiz edilemediği" gerekçesi ile onama istekli tebliğnameye aykırı olarak temyiz istemlerinin CMK'nın 298. maddesi gereğince reddine oy birliği ile karar verildiği,

İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığı şeklindeki 5271 sayılı CMK'nın 286/2-d maddesindeki ilk düzenlemenin 15.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 27.12.2018 tarih ve 2018/71 esas, 2018/118 sayılı kararı ile iptal edilmesi üzerine; mezkur maddenin, 28.02.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 20.02.2019 tarihli ve 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesi ile yeniden düzenlendiği,

buna göre; "ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının" temyizi mümkün olmadığı, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararının CMK'nın 272/3. fıkrası kapsamında istisna niteliğindeki bir karar olmadığı,

sanığa isnat edilen eylemin kanuni düzenlemesindeki ceza miktarı itibariyle temyiz kesinlik sınırı içinde kaldığı anlaşıldığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmeyerek aşağıdaki şekilde karar verilmiştir. KARAR.