İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi E.2017/890 K.2018/391

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükme karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ

Davacı vekili, müvekkiline aleyhine davalı tarafça bonoya dayalı olarak icra takibine girişildiğini, icra takibine konu bononun müvekkili ile dava dışı ... arasında yapılan, davalının emlakçı olarak aracı olduğu aynı bedelli kira kontratının teminatı olarak düzenlenmiş olduğunu, davalının elinde bulunan bononun alacaklı kısmına kendi ismini yazarak müvekkili aleyhine icra takibine konu yaptığını ileri sürerek bonodan dolayı borçlu olmadığının tespitine ve %20 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, müvekkilinin davacıya vermiş olduğu borç para karşılığında bononun verildiğini belirterek davanın reddine ve %20 kötüniyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARAR ÖZETİ

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davacının teminat iddiasını yazılı delille ispat edemediği, davalıya yemin teklifinde bulunduğu ve fakat davalının usulüne uygun yemin teklifine icabet etmediği gerekçesiyle davanın kabulüne bonodan dolayı borçlu olmadığının tespitine ve %20 oranında davacı lehine tazminata karar verilmiştir. Bu karara karşı davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

İSTİNAF SEBEPLERİ

Davalı vekilinin istinaf dilekçesinde özetle; bononun teminat bonosu olmadığını, kıymetli evrakların sebepten mücerret borç senetleri olduğunu, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, tazminata hükmedilmesinin doğru olmadığını belirterek ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

GEREKÇE

Dava, İİK’nın 72. maddesi kapsamında açılan menfi tespit davasına ilişkindir.

Davacı, aleyhine icra takibine konu edilen bononu teminat bonosu olup, sonradan doldurulduğunu, bedelsiz olduğunu iddia etmiş, davalı ise davanın reddini savunmuştur.

Öncelikle, davaya konu bono, zorunlu unsurlarından düzenleme yerini içermediğinden bono vasfında olmasa da belgenin davacı tarafından davalıya düzenlenmiş olduğundan ispat yükü bağlamında sonucu etkili görülmemiştir. Bu durumda somut olayda ispat yükü davacı tarafta olup iddiasını yazılı delillerle kanıtlamakla yükümlüdür. Dosya kapsamı itibariyle bononun teminat amaçlı verildiğine ve sonradan doldurulduğuna ilişkin yazılı delil bulunmamaktadır.

Ne var ki, davacı tarafça davalıya iddiaları hususunda yemin teklifinde bulunulmuş ise de davalı asil tarafından usulüne uygun yemin davetine icabet edilmemiştir. Böylece, davalı yemin konusu vakıaları ikrar etmiş sayılmıştır.

İİK.'nun 72/5'nci maddesi hükmüne göre, menfi tespit davasının davacı (borçlu) lehine sonuçlanması üzerine, alacak likit olsun veya olmasın, böyle bir alacağa dayalı takibin, haksız ve kötüniyetli olması halinde, davacının talebi varsa, davacı (borçlu) lehine kötüniyet tazminatına hükmedilmesi gereklidir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2012/19-778 E., 2013/250 K. Sayılı ilamı). Bu nedenle, aracılık ettiği kira sözleşmesinden kaynaklanan alacağın teminatı olarak düzenlenerek kendisine verilen ve teminat amaçlı verildiği işbu dava ile sabit olan bonoya dayanarak davacıya karşı icra takibi başlatan davalının haksız ve kötüniyetli olduğu kanaatine ulaşılarak, davacının talebi üzerine alacağın %20’si oranında tazminata hükmedilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan gerekçeler doğrultusunda, HMK.'nın 353/1.b.1 maddesi uyarınca, yerinde görülmeyen istinaf sebeplerinin reddi gerekmiş olup, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda aşağıdaki karar tesis edilmiştir.

KANUN YOLU

HMK.362/1.a maddesi uyarınca, dava konusunun değerine göre karar kesindir.