Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2022/5127 K.2024/457

Sanık hakkında açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, sanık hakkında İstanbul Anadolu 6.Ağır Ceza Mahkemesi tarafından nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyet kararı verilmiş, Yargıtay (kapatılan) 15.Ceza Dairesi 18.10.2017 tarihli 2017/1761 Esas, 2017/20731 Karar sayılı kararıyla hükümlerin onanmasına karar verilerek sanık hakkında verilen mahkumiyet hükümler kesinleşmiş, sanığın yargılamanın yenilenmesi talebi kabul edilip mahkeme tarafından verilen önceki hükümlerin onaylanmasına dair İstanbul Anadolu 6.Ağır Ceza Mahkemesinin 11.02.2022 tarihli 2021/549 Esas,

2022/79 Karar sayılı hükmün temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay'a gönderilmesine karar verildiği anlaşılmış ise de.

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrasının "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2’nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır.

(Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği, sanıklar hakkında incelemeye konu dosyadaki hükmün esasının daha önce Yargıtay incelemesinden geçmemiş, bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra ilk kez verilmiş hüküm olması nedeniyle kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu anlaşılmakla, istinaf talebinin merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, Yargıtay üyeleri ... ve ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.01.2024 tarihinde karar verildi. KARŞI OY: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.06.2022 tarih , 2019/13-219 Esas ve 2022/400 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere .

Yargılamanın yenilenmesi istemi üzerine yeniden duruşma açılarak bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği tarihten önce verilecek hükümlere karşı temyiz kanun yoluna başvurulabileceğinde bir tereddüt bulunmamakta ise de bu tarihten sonra yenileme talebi üzerine verilen kararların hangi yasa yolu denetimine tabi olduğu hususunda Kanunda açıkça bir düzenlemeye yer verilmediği,

Yasa’daki mevcut boşluğun, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası hükmü kıyasen uygulanmak suretiyle giderilebileceği, başka bir ifadeyle, daha önceden temyiz incelemesinden geçerek bozma ilamı sonrası verilen hükümlerde olduğu gibi yenileme talebi üzerine bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilen yenileme kararlarının da dosyanın daha önce Yargıtay denetiminden geçmesi nedeniyle yine temyiz yasa yoluna tabi olması gerektiği,

temyiz incelemesinden geçmek suretiyle kesinleşen ve yenileme yargılaması sonucunda verilen son karar hukuken kesinlik kazanıncaya kadar “kesin hükmün otoritesinin sarsılmazlığı” ilkesi uyarınca etkisini sürdürmeye devam edecek olan ilk hükmün, üst dereceli Yargıtay tarafından incelenmesinin denetim hiyerarşisine ilkelerine de uygun olduğu, istinaf kanun yoluna başvurulmadan doğrudan temyiz incelemesi yapılmasının davanın makul sürede sonuçlandırılması amacına da işlerlik kazandıracağı anlaşıldığından sanık hakkında yargılamanın yenilenmesi sonrası verilen hükümlerin temyiz kanun yolu denetimine tabi olması gerektiği kabul edilmiştir.

Bu bakımdan; dava konusu olayda, dosyanın temyiz incelemesin yargıtay tarafından yapılması gerektiğinden, sayın çoğunluğun dosyanın istinaf mahkemesine gönderilmesine dair çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.