Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2023/5890 K.2024/13053

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.11.2005 tarihli, 2003/270 Esas,

2005/361 Karar sayılı kararı ile 765 sayılı Türk Ceza Kanunu ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu hükümleri uyarınca yapılan karşılaştırma sonucunda 5237 sayılı TCK'nın lehe olduğu gerekçesiyle sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 158/1-h maddesi uyarınca cezalandırılmalarına dair hükümlerin, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 04.07.2007 tarihli, 2007/1257 Esas, 2007/4665 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmesini müteakip hükümlüler müdafilerinin 02.06.2018 tarihli dilekçeleri ile yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunmaları üzerine.

Mahkemenin 01.08.2018 tarihli ek kararıyla "...kesinleşmiş mahkumiyet kararının dayanak ceza maddesinin suç olmaktan çıkması ve değişmesi nedeniyle yeniden yargılama yapılarak beraate veya önce erteleme kapsamına alınarak sonradan erteleme koşullarının oluşması nedeniyle hükmün ortadan kaldırılmasının talep edildiği, bu anlamda CMK'nin 311.

Maddesindeki yargılamanın yenilenmesi şartları oluştuğu" şeklindeki dosya kapsamına uymayan ve yasal olmayan gerekçeyle yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verilerek duruşma açıldığı anlaşılmıştır.

Mahkemenin 23.01.2005 tarihli suç vasfı tartışılıp belirlenerek kurulan mahkumiyet hükmünün, temyiz incelemesinden de geçerek kesinleştiği dikkate alındığında, CMK'nın 311. maddesinde belirtilen yargılamanın yenilenmesi nedenleri bulunmadığı halde kesinleşmiş ilamdan sonra yeniden suçun unsurları tartışılarak kanunda suç olarak tanımlanmadığı şeklindeki bir yeniden yargılama nedeni olmayan gerekçeyle, kesinleşen mahkûmiyet hükümlerinin iptaliyle beraat kararları verilmesi,