Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2025/1913 K.2025/8046

Kanun'un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ

A. İtiraz Sebepleri Katılan vekilinin temyiz dilekçesinde. "Sanık hakkında "defter, kayıt ve belgeleri gizleme" suçundan beraat kararı verilmişse de; verilen beraat kararı kanuna ve hukuka aykırıdır. Bu nedenle ilgili kararın bozulması gerekmektedir." şeklinde gösterdiği temyiz nedenlerinin bir sebep ihtiva etmediği ve bu nedenle temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği talebine ilişkindir. B.

Değerlendirme ve Gerekçe İtiraza konu kararımızda da belirtildiği üzere. 5271 sayılı CMK'nin 288. maddesindeki ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun’un 294. maddesindeki ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun’un 301. maddesindeki ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklindeki düzenlemeler ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.10.2019 tarihli ve 2019/460 Esas, 2019/572 Karar, 08.10.2019 tarihli ve 2019/322 Esas, 2019/584 Karar, 10.10.2019 tarihli ve 2019/390 Esas ve 2019/586 Karar, 22.10.2019 tarihli ve 2019/364 Esas, 2019/625 Karar, 26.12.2019 tarihli ve 2019/391 Esas, 2019/722 Karar, 14.01.2020 tarihli ve 2019/425 Esas,

2020/4 Karar, 14.05.2020 tarihli ve 2018/20-292 Esas, 2020/194 Karar, 14.05.2020 tarihli ve 2019/395 Esas, 2020/199 Karar, 18.06.2020 tarihli ve 2019/330 Esas, 2020/296 Karar, 22.09.2020 tarihli ve 2019/353 Esas, 2020/367 Karar, 01.10.2020 tarihli ve 2019/354 Esas, 2020/394 Karar, 13.10.2020 tarihli ve 2020/22 Esas, 2020/413 Karar, 15.10.2020 tarihli ve 2019/427 Esas, 2020/417 Karar, 22.10.2020 tarihli ve 2019/478 Esas, 2020/431 Karar, 22.10.2020 tarihli ve 2019/338 Esas, 2020/432 Karar, 10.11.2020 tarihli ve 2019/513 Esas, 2020/450 Karar, 17.12.2020 tarihli ve 2019/623 Esas, 2020/524 Karar, 26.11.2020 tarihli ve 2019/463 Esas,

2020/482 Karar, 25.03.2021 tarihli ve 2019/485 Esas, 2021/140 Karar ve 25.03.2021 tarihli ve 2019/512 Esas ve 2021/143 Karar sayılı ilamlarında da "...

Temyiz başvurusunda yer verilen ibarelerin bir temyiz nedeni kabul edilip edilmeyeceğinin bir yorum meselesi olup Anayasa'nın 13. maddesi uyarınca temel hak ve hürriyetlerin kanunla sınırlanmaları mümkün ise de bir temel hak ve özgürlük olan mahkemeye erişim hakkının yorum yoluyla daraltılamayacağı, istisnaların dar yorumlanıp temel hak ve özgürlüklerin yorum yoluyla daraltılmasının mümkün olamayacağı, ceza muhakemesi hukukunda temel ilkenin resen araştırma yaparak gerçeğe ve adalete ulaşma ilkesi olup amaca ve yasanın sistemine uygun şekilde yorum yapmanın gerekli olduğu gözetilmelidir.

5271 sayılı CMK'nın 294 ve 301. maddelerinde yer alan hükümler uyarınca, ileri sürülen nedenlerle sınırlı olarak yapılacak inceleme sırasında temyizin kapsamının tespiti bakımından, kanun koyucunun "muhakeme hukukuna aykırılık" iddiası ve bunu belirten olayların temyiz nedeni olarak somutlaştırılması zorunluluğunu getirmesine rağmen, "maddi hukuka aykırılık" iddiası yönünden böyle bir düzenlemeye yer vermemiş olması nedeniyle hukuka veya yasaya aykırı olduğu savıyla hükmün bozulması talebinin,

Yargıtay tarafından yapılacak olan temyiz incelemesinin kapsamının belirlenmesi ve temyiz başvurusunda maddi hukuka aykırılık yönünden bir temyiz nedeni bulunduğunun kabulü bakımından yeterli olup, “karar yasaya ve hukuka aykırıdır” ibaresinin, hükmün sadece maddi hukuka aykırılık iddiasını taşıdığı ve bu yönüyle temyiz başvurusunda bir temyiz nedeni bulunduğunun kabulü gerekmektedir..." şeklinde belirlemeler dikkate alındığında katılan vekilinin beraat hükmünün kanuna ve hukuka aykırı olduğuna dair vermiş olduğu dilekçesinde temyiz nedeni olduğunun kabul edildiği,

temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı anlaşılmakla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

II. KARAR

1. Değerlendirme ve Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy çokluğuyla REDDİNE, 2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 28.11.2024 tarihli ve 2023/2162 Esas, 2024/14393 Karar sayılı onama kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ 5271 Sayılı CMK'nin 294/1. maddesindeki "temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır" şeklindeki düzenleme ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27.11.2024 tarihli ve 2023/464, 223/377 Esas sayılı kararlarında " hukuka aykırı ceza kararının bozulması" ve "yerel mahkemenin kararını kaldırarak mahkumiyet kararı vermesi usul ve yasaya aykırıdır" şeklindeki dilekçelerin, yeterli temyiz nedeni olmadığının kabul edilmesi karşısında.

Somut olayda; ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünü kaldırarak sanığın beraatine hükmeden ...

Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına yönelik olarak katılan vekilinin temyiz istemine ilişkin dilekçenin "beraat kararının kanuna ve hukuka aykırı olduğu" gerekçesi ile bozulması talebini içerdiğinin anlaşılması ve kanuni sure içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulmaması nedeniyle tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesinin son cümlesi gereğince reddi gerektiğinden bu nedenle itirazın kabulüne karar verilmesi kanaatiyle çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.