Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2026/17 K.2026/3395

Bursa

10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.09.2023 tarihli ve 2023/585 Esas, 2023/499 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 203/1, 43/1, 62. maddeleri uyarınca 6 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükme yönelik, Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 09.12.2025 tarihli ve 2024/36911 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.12.2025 tarihli ve KYB-2025/151127 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle,

gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.12.2025 tarihli ve KYB-2025/151127 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

“Mühür bozma suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203/1,43/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 6 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Bursa 10 Asliye Ceza Mahkemesinin 19.02.2013 tarihli ve 2012/866 esas, 2013/101 sayılı kararının 26.02.2013 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 29.07.2014 tarihinde işlediği resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine, hükmün açıklanmasına,

5237 sayılı Kanun'un 203/1,43/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 6 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.09.2023 tarihli ve 2023/585 esas, 2023/499 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan mühür bozma suçu için kanunda öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre olağan dava zamanaşımının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl olduğu, sanığın savunmasının 19.02.2013 tarihinde alındığı ve sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 26.02.2013 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içerisinde 29.07.2014 tarihinde yeniden suç işlediği,

5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince 26.02.20 13... .07.2014 tarihleri arasında (1 yıl 5 ay 3 gün) dava zamanaşımı süresinin duracağı, sanığın savunmasının alındığı 19.02.2013 tarihinden, söz konusu hükmün açıklanmasına ilişkin kararın verildiği 12.09.2023 tarihine kadar geçen süreden ( 10... ay 24 gün) dava zamanaşımı süresinin durduğu süre (1 yıl 5 ay 3 gün) çıkarıldığında 9 yıl 1 ay 21 gün geçtiği ve 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin dolmuş olduğu dikkate alındığında, dava zamanaşımının dolması nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekirken,

yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin. “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 203 üncü maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasının son cümlesi uyarınca Bursa

10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.02.2013 tarihli ve 2012/866 Esas, 2013/101 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararının kesinleştiği 26.02.2013 tarihi ile denetim süresi içerisinde işlenen kasıtlı suçun suç tarihi olan 31.07.2014 tarihi arasında zamanaşımının durduğu ve durma süresi de dikkate alındığında, 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 19.02.2013 tarihinden hüküm tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

3. 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla mahkûmiyet hükmü kurulması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Bursa