Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2020/11787 K.2024/5830

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık müdafinin temyiz sebepleri; eksik inceleme yapıldığına, tanık ifadelerine yeterince itibar edilmemiş aradaki çelişkilerin giderilmediğine, tayin edilen cezaya, seçenek tedbirlerin uygulanmamasına, lehe olan hükümlerin indirim maddelerinin uygulanmamasına, TCK 62/1 uygulanmasına rağmen TCK 50/1-a'nın uygulanmamasının çelişkiye neden olduğuna, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; sanığın eylemini bilinçli taksir ile gerçekleştirdiğine, cezanın üst sınırdan belirlenmesi gerektiğine, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanığın olay günü saat 11:45 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki aracı ile meskun mahalde bölünmüş virajlı eğimli asfalt kaplama yolda seyrettiği sırada direksiyon hakimiyetini kaybederek yaya kaldırımı üzerine çıktığı, kaldırım üzerinde yürümekte olan ...'a çarparak ölümüne neden olduğu, Mahkemece sanığın kazanın meydana gelmesinde tamamen kusurlu olduğu kabul edilip hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Oluş, dosya kapsamı, sanığın ikrarı, tanık anlatımları ve kaza tespit tutanağının içeriği karşısında Mahkemece, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, mahkemece sanığın kazanın meydana gelmesinde tamamen kusurlu olduğunun kabul edildiği, ayrıca her ne kadar sanığın mahal şartların üzerinde bir hızla seyrettiği tanık beyanlarında belirtilmiş ise de.

Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre bilinçli taksire vücut verir nitelikte mahal şartlarının iki katı bir hızda seyrettiğine dair dosya kapsamında teknik anlamda bir hız tespiti bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında bilinçli taksir koşullarının oluşmadığı ve sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmemesine yönelik Mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamede eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna dair bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığın gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürenin, 5237 sayılı TCK'nın 63. maddesi uyarınca hükmedilen cezasından mahsup edilmesine karar verilmemiş ise de, bu hususun infaz aşamasında değerlendirilebileceği dikkate alınarak bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafii ile katılanlar vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

5237 sayılı Kanunun 53/1-3. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, taksirle öldürme suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluklarına hükmedilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle, Ankara 29. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan hak yoksunluklarına ilişkin paragrafın hükümden çıkarılması suretiyle hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,