Karar Özeti
12. Ceza Dairesi 2024/2131 E. , 2024/6951 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2023/363 E., 2024/51 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : Davanın kısmen kabulü TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret Dairemizce verilen bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararın; davalı v
Karar Detayı
12. Ceza Dairesi 2024/2131 E. , 2024/6951 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2023/363 E., 2024/51 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : Davanın kısmen kabulü TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret Dairemizce verilen bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararın; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız tutukluluk nedeniyle 37.200,00 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın haksız hüküm tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin kararın, davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 02.10.2023 tarihli kararıyla bozulması üzerine, İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyulmasına karar verilerek davacı hakkında davanın kısmen kabulü ile 23.000,21 TL maddi, 35.000,00 TL manevi tazminatın ceza evine girdiği tarihten işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin hükmün kesin olduğundan reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davalı vekilinin temyiz istemi; mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, mahkeme yeterince inceleme yapmadığını, cevap dilekçesinde ileri sürülen hususlar dikkate alınmadığını, hükmedilen tazminatın fahiş olduğunu, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, belirtmiştir. III. DAVA KONUSU İlk derece Mahkemesince; davacının tazminat talebinin dayanağı olan Adana 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/590 Esas - 2018/9 Karar sayılı ceza dava dosyasında davacının başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 1000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 20.06.2015 tarihinde kesinleşmesi üzerine 27.07.2015 - 17.02.2017 tarihleri arasında 1 yıl 6 ay 22 gün cezaevinde kaldığı, davacının tazminata esas dosyada yapılan yeniden yargılama ile davacının aynı eylem nedeniyle cezalandırıldığı anlaşıldığından mükerrer açılan davanın 5271 sayılı Kanun 223/7 maddesi gereğince ortadan kaldırılarak davanın reddine karar verildiği, söz konusu kararın 20.02.2018 tarihinde kesinleştiği, davacının ceza evinde kaldığı süre nedeniyle 5271 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğu, tazminat istemine ilişkin 5271 sayılı Kanunun 141. maddesinde ''suç soruşturması ve kovuşturması sırasında'' gerçekleşen koruma tedbirlerindeki hukuka aykırılıklar yönünden bu Kanun hükümlerine göre tazminat istenebileceği ve madde metninde bu aykırılıkların tahdidi şekilde sıralandığını, kamu davasının reddine ilişkin verilen kararların madde kapsamında bulunmadığına ilişkin Yargıtay 12. Ceza dairesinin 18.09.2013 gün ve 2013/12826 Esas-16650 Karar sayılı kararı ile sayılan sebeplerin genişletilemeyeceğine ilişkin Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin 10.01.2016 gün ve 2015/430 Esas - 2016/109 Karar sayılı kararları da dikkate alındığında yasal şartların oluşmaması nedeniyle davanın reddine ilişkin kararın Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin kararın, davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 02.10.2023 tarihli kararıyla; "... Tazminat talebinin dayanağı olan Adana 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/590 Esas - 2018/9 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde, davacının başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 1000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 20.06.2015 tarihinde kesinleşmesi üzerine 27.07.2015 - 17.02.2017 tarihleri arasında 1 yıl 6 ay 22 gün cezaevinde kaldığı, davacının aynı konu hakkında Adana 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/252 Esas - 2016/281 Karar sayılı dosyasında da yargılama yapılarak 1 yıl 6 ay 22 gün mahkumiyet ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 14.06.2016 tarihinde kesinleştiğinin bildirilmesi üzerine davacı hakkındaki dosyanın tefrik edilerek Adana 18. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2017/590 Esas - 2018/9 Karar sayılı ilamıyla önceki hükmün iptaline ve ortadan kaldırılmasına, mükerrer açılan davanın reddine karar verildiği dikkate alındığında, davacı hakkında aynı eylem nedeniyle mükerrer dava açılmış olması nedeniyle hakkında verilen mahkumiyet kararının hukuka aykırı olduğu ve mahkemece koruma tedbirleri nedeniyle tazminat verilmesine ilişkin 5271 sayılı Kanunun 141 ve devamı maddelerinde belirtilen şartların davacı yönünden gerçekleştiğinin kabulü ile uğranıldığı iddia edilen maddi ve manevi zararla ilgili makul bir tazminata karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ve bu nedenle tebliğnamede esatan ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir,..." Nedeniyle bozulmasına karar verilmesine üzerine ilk derece Mahkemesince, Dairemizce verilen bozma kararı üzerine davacı hakkında davanın kısmen kabulü ile 23.000,21 TL maddi, 35.000,00 TL manevi tazminatın ceza evine girdiği tarihten işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE VE KARAR Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.07.2023 gün ve 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 6100 sayılı HMK'da ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından HMK’nın 341/2. fıkrasındaki düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, kanun yolu başvuru sınırlarının, başvurulacak kanun yoluna göre değil kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerektiği, bu halde hüküm tarihinde HMK'nın 341/2. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının 28.250,00 TL olduğu; davacı lehine kabul edilen tazminat miktarın kesinlik sınırının üstünde olduğu anlaşılmakla; davalı vekili yönünden hükmün kesin olmaması sebebiyle tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, davalı vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü tüm temyiz sebeplerinin reddi ile hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/4. maddesi uyarınca Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.12.2024 tarihinde karar verildi.