Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/26760 K.2023/9442

Dosya incelendi, gereği düşünüldü.

İstanbul 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 30.06.2015 tarih ve 2015/77 Esas sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, kararın 09.09.2015 tarihinde kesinleştiği, mahkemece 17.02.2017 suç tarihli İstanbul 17. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/153 Esas ve 2017/305 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın açıklanması için ihbarda bulunulması sonucu önceki hükmün açıklandığı belirlenerek yapılan incelemede.

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında 25.01.2013 tarihinde hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesi gereğince ertelendiği, hükmün yalnız suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiği, ardından Yargıtay 4. Ceza Dairesi tarafından bu hükmün 21.01.2015 tarihinde bozulduğu, bozma ilâmına uyulmasından sonra kurulan 23.06.2022 tarihli hükmü ise yine yalnızca suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz ettiği anlaşılmakla;

erteleme kararının 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk için kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, temyize konu hükümde suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının ertelenmemesi suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine muhalefet edilmesi, Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;