Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2025/4884 K.2025/11918

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından reddedilen davası, kadının boşanma davasının kabulü, aleyhine hükmedilen maddî ve manevî tazminatlar ile miktarları, kendi tazminat taleplerinin reddi ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı-karşı davacı erkek vekilinin ziynet alacağı davasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davalarına yönelik yapılan yargılaması sonucunda, İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kabulüyle tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, erkeğin karşı boşanma davasının reddine karar verilmiş, kararın davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından tüm yönlerden istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Karar davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından yukarıda gösterilen şekilde temyiz edilmiştir.

Hüküm davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından tüm yönlerden temyiz edildiğinden boşanma hükmü henüz kesinleşmemiştir. Davalı-karşı davacı erkek vekili temyiz dilekçesinden sonra sunduğu talep dilekçesinde taraflar arasında Kayseri 4. Aile Mahkemesi 2025/526 Esas numaralı dosyaya kayıtlı, derdest boşanma davası olduğunu bildirmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 166 ncı maddesinin birinci fıkrasına göre, davalar arasında bağlantı bulunması durumunda davaların birleştirilmesine karar verilir. Aynı Kanun'un 166 ncı maddesinin dördüncü fıkrasına göre, davaların aynı veya birbirine benzer sebeplerden doğması ya da biri hakkında verilecek hükmün diğerini etkileyecek nitelikte bulunması durumunda aralarında bağlantı varsayılır.

Boşanma davalarında tarafların kusurlarının belirlenmesi, boşanmanın eki niteliğinde bulunan maddî ve manevî tazminat, yoksulluk nafakası gibi taleplerin sağlıklı değerlendirilerek doğru karar verilebilmesi, bu davaların birlikte görülmesi ve delillerin birlikle değerlendirilmesiyle mümkündür. Davalar arasında bağlantı bulunduğundan, iş bu davaların birleştirilerek görülmek suretiyle esas hakkında hüküm kurulması için kararın bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.