Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/14739 K.2025/10275

Başsavcılığının 12.10.2021 tarihli iddianamesi ile hükümlü hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191/1-6., 53. ve 58. maddeleri uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Trabzon 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2022 tarihli kararı ile 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 18.02.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 29.03.2023 tarihli ve 2022/13524 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB - 2023/41999 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin; " Dosya kapsamına göre, sanığın 13/09/2021 tarihli eylemi nedeniyle hakkında uyuşturucu madde kullanma suçundan Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 12/10/2021 tarihli ve 2021/2639 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davası sonunda, ....

İl Sağlık Müdürlüğü Tıbbi Laboratuvarının 27/12/2020 tarihli ve 473/01/-03 sayılı raporu hükme esas alınarak sanığın idrarında uyuşturucu madde atığına rastlanıldığından bahisle hakkında mahkûmiyet kararı verildiği ve anılan kararın istinaf edilmeden kesinleştiği anlaşılmış ise de, somut olayda Mahkemece mahkûmiyet kararına esas alınan ve suç tarihinden önce tanzim edilmiş 27/12/2020 tarihli raporun, esasında sanığın daha önce 26/12/2020 tarihli uyuşturucu madde kullanma eylemi nedeniyle hakkında Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 01/04/2021 tarihli ve 2021/1139 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasına konu olan bir delil olduğu,

sanığın 13/09/2021 tarihinde uyuşturucu madde kullandığına dair dosyada herhangi bir rapor düzenlenmediği ve yanlış raporun mahkûmiyet kararına esas alındığı anlaşılmakla, sanığın atılı suçu işlediğine dair dosya kapsamında mahkûmiyetine yeter her türlü şüpheden uzak kesin delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Hükümlü hakkında, 13.09.2021 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 12.10.2021 tarihli ve 2021/12513 Soruşturma, 2021/3922 Esas, 2021/2639 sayılı iddianamesi ile Trabzon 7. Asliye Ceza Mahkemesine, 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi gereğince doğrudan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda, Trabzon

7. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2022 tarihli ve 2021/461 Esas, 2022/116 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 191/1., 62., 53. ve 58. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrerliğe karar verildiği, hükmün istinaf edilmeksizin 18.02.2022 tarihinde kesinleştiği, anlaşılmıştır. B.

Sanığın 13.09.2021 tarihli eylemi nedeniyle hakkında uyuşturucu madde kullanma suçundan Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 12.10.2021 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davasında, Trabzon İl Sağlık Müdürlüğü Tıbbi Laboratuvarının 27.12.2020 tarihli ve 473/01/-03 sayılı raporu hükme esas alınarak sanığın idrarında uyuşturucu madde kullandığının tespiti ile mahkûmiyet kararı verildiği ve kesinleştiği, Mahkemece mahkûmiyet kararına esas alınan ve suç tarihinden önce tanzim edilmiş 27.12.2020 tarihli raporun,

sanığın daha önce 26.12.2020 tarihli uyuşturucu madde kullanma eylemi nedeniyle hakkında Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 01.04.2021 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davasına konu olan bir delil olduğu, sanığın 13.09.2021 tarihinde uyuşturucu madde kullandığına dair dosyada herhangi bir rapor düzenlenmediği ve yanlış raporun mahkûmiyet kararına esas alındığı anlaşılmakla, sanığın atılı suçu işlediğine dair dosya kapsamında mahkûmiyetine yeter her türlü şüpheden uzak kesin delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR