Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/25464 K.2025/2796

Başsavcılığının 07.11.2017 tarihli iddianamesi ile hükümlüler hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 245/1. maddesi uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Uşak

2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2020 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 245/1, 245/5. maddesi delaletiyle 168/2, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca 9.100,00 ve 820,00 TL adli para cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin hükümlerin, istinaf edilmeksizin 02.12.2021 tarihinde kesinleştiğine dair kesinleşme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 18.10.2024 tarihli ve 2022/19278 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.11.2024 tarihli ve KYB-2024/108154 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin. “Dosya kapsamına göre, 1-)5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Kısa Süreli Hapis Cezasına Seçenek Yaptırımlar” başlıklı 50. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre;

a)Adlî para cezasına... çevrilebilir'' şeklindeki, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Süreli Hapis Cezası” başlıklı 49. maddesinin 2. fıkrasında yer alan "Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır." şeklindeki düzenlemelere rağmen, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 245/1, 168/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca verilen ve kısa süreli olmayan 1 yıl 3 ay hürriyeti bağlayıcı cezanın, seçenek yaptırım olarak adlî para cezasına çevrilmeyeceğinin gözetilmemesinde, Kabule göre de.

2-)Sanıklar hakkında hapis cezasına ek olarak verilen 41 gün adli para cezasının günlüğü 20 Türk lirası üzerinden belirlenmesine karşın 1 yıl 3 ay hapis cezasının anılan Kanun'un 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü 30 Türk lirası üzerinden belirlendiği belirtilerek ancak 20 Türk lirası üzerinden çarpılması sonucu 9.100,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle çelişki oluşturulmasında, 3-)Sanıklar hakkında temel ceza belirlenirken hapis cezası alt sınırdan tayin olduğu halde, aynı gerekçeyle adlî para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişki oluşturulmasında,

isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un "Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar" başlıklı 50. maddesinin birinci fıkrası; "(1) Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre; a) Adlî para cezasına, ... Çevrilebilir." Aynı Kanun'un "Süreli hapis cezası" başlıklı 49. maddesi; "(1) Süreli hapis cezası, kanunda aksi belirtilmeyen hallerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz.

(2) Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır." Şeklindeki düzenlemeler uyarınca, hükümlüler hakkında verilen ve kısa süreli olmayan 1 yıl 3 ay aylık hapis cezalarının seçenek yaptırımlardan olan adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2. Kabule göre de; a) Hükümlüler hakkında hapis cezası yanında tayin edilen 41 gün adli para cezalarının 20,00 TL üzerinden paraya çevrilmesine karşın, 1 yıl 3 aylık hapis cezalarının 30,00 TL üzerinden paraya çevrileceğinin belirtildiği ancak sonuç olarak yine 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek 9.100,00 TL adli para cezasına hükmolunması suretiyle hükümde çelişki oluşturulması, b) Hükümlüler hakkında temel ceza belirlenirken hapis cezası alt sınırdan tayin olduğu halde, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR