Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/310 K.2025/2748

Başsavcılığının şüpheli hakkında hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçundan ön ödeme nedeniyle 04.05.2023 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı şikayetçi vekili tarafından yapılan itirazın Denizli 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 09.10.2023 tarihli ve 2023/4228 Değişik İş sayılı kararıyla reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun'un) 309/1. maddesi uyarınca, 02.01.2024 tarihli ve 2023/28547 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.01.2024 tarihli ve KYB-2024/4232 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.01.2024 tarihli ve KYB-2024/4232 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Dosya kapsamına göre, olay günü mağdurun parkta arkadaşları ile oynadığı sırada şüpheliye ait köpeğin müştekiye saldırarak yaralanmasına sebebiyet verdiğinin iddia edildiği olayda, Cumhuriyet savcılığınca yürütülen soruşturma neticesinde, şüpheliye yüklenen suçun önödemeye tabi olduğu ve önödeme tutarının şüpheli tarafından ödendiğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de, Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 07/04/2010 tarihli ve 2010/690 esas, 2010/3988 karar sayılı ilamında yer alan "...Hükümlünün, gözetimi altındaki hayvanı serbest bırakması ve hayvanın katılanı ısırıp basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına sebebiyet vermesi şeklinde işlediği fiilinin, 5237 sayılı TCK'nın 177. maddesinde düzenlenen "Hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması" suçu ile aynı Kanunun 89/1. maddesinde düzenlenen taksirle yaralama suçunu oluşturduğu,

5237 sayılı TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı gereğince hükümlünün en ağır cezayı gerektiren taksirle yaralama suçundan dolayı cezalandırılmasının gerekeceği anlaşılmakla ...BOZULMASINA..." şeklindeki açıklamalar karşısında, Şüpheliye ait köpeğin mağduru ısırmak suretiyle yaraladığı olayda, sanığa isnat edilen eylemin taksirle yaralama ve hayvanı tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakma suçları kapsamında kaldığı ve şüpheli hakkında 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesi uyarınca daha ağır cezayı gerektiren taksirle yaralama suçundan soruşturma yürütülmesi gerektiği cihetle,

öncelikle mağdurda oluşan yaralanmada şüphelinin kusurunun bulunup bulunmadığı belirlendikten sonra, yüklenen suçun işlendiğine dair şüpheli hakkında kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşması halinde, taksirle yaralama suçunun uzlaşma kapsamında bulunduğu dikkate alınarak, anılan suç bakımından dosyanın uzlaştırma işlemleri yapılmak üzere Uzlaştırma Bürosuna gönderilerek,

sonucuna göre şüphelinin hukukî durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE

1.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 177. maddesi "Gözetimi altında bulunan hayvanı başkalarının hayatı veya sağlığı bakımından tehlikeli olabilecek şekilde serbest bırakan veya bunların kontrol altına alınmasında ihmal gösteren kişi, altı aya kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır." şeklinde; aynı Kanun'un 89. maddesi "Taksirle başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, üç aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır." şeklinde düzenlenmiştir.

2.İnceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde, olay tarihinde kontrol altına alınmasında ihmal gösterilen şüpheliye ait köpeğin, mağdura saldırması sonucu mağdurun yüzünde sabit iz kalacak şekilde yaralandığının anlaşılması karşısında,

şikayetin devam edip etmediğinin tespiti ile taksirle yaralama suçunun uzlaşma kapsamında da olduğu değerlendirilerek şikayetçi olunması ve uzlaşmak istenilmemesi halinde hayvan sahibi olan şüphelinin eyleminin hem taksirle yaralama hem de hayvanı tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakma suçlarına oluşturacağı ve 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesi gereğince daha ağır cezayı gerektiren taksirle yaralama suçundan kovuşturma yapılması gerektiği gözetilmeden, ön ödeme nedeniyle verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi Kanun'a aykırı olup,

kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR