Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/312 K.2025/2749

Başsavcılığının şüpheli hakkında hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçundan ön ödeme nedeniyle 26.05.2023 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı şikayetçi vekili tarafından yapılan itirazın Eskişehir 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 06.06.2023 tarihli ve 2023/3227 Değişik İş sayılı kararıyla reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun'un) 309/1. maddesi uyarınca, 02.01.2024 tarihli ve 2023/19492 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.01.2024 tarihli ve KYB-2024/2441 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.01.2024 tarihli ve KYB-2024/2441 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 20/09/2022 tarihli ve 2021/9162 esas, 2022/12392 karar sayılı ilamında yer alan "...katılanın aracı ile seyir halinde iken karşısına çıkan hükümlüye ait ata çarparak yaralandığı olayda, katılanın şikayetçi olması ve uzlaşmak istememeleri karşısında hayvan sahibi olan hükümlünün eyleminin taksirle yaralama ve hayvanı tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakma suçlarını oluşturduğu ve 5237 sayılı TCK.nın 44. maddesi uyarınca daha ağır cezayı gerektiren taksirle yaralama suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,...

BOZULMASINA..." şeklindeki açıklama nazara alındığında, şüphelinin çiftliğinde bulunan köpeklerinin bağlı olmamaları sebebiyle açık çiftlik kapısından çıkarak müştekiyi kovaladıkları ve müştekinin kaçarken yaralandığı olayda, sanığın eyleminin taksirle yaralama ve hayvanı tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakma suçlarını oluşturduğu ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun fikri içtima hükümlerini düzenleyen 44. maddesi uyarınca şüphelinin eyleminin taksirle yaralama suçu kapsamında değerlendirilebileceği, anılan suçtan da müştekinin şikayetçi olduğu cihetle,

mevcut delillerin taksirle yaralama suçundan kamu davasının açılmasını gerektirir nitelikte bulunduğu, bu delillere ve suçun unsurlarına yönelik takdir ve değerlendirmenin ise mahkemesince yapılması gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE

1. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 177. maddesi "Gözetimi altında bulunan hayvanı başkalarının hayatı veya sağlığı bakımından tehlikeli olabilecek şekilde serbest bırakan veya bunların kontrol altına alınmasında ihmal gösteren kişi, altı aya kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır." şeklinde; aynı Kanun'un 89. maddesi "Taksirle başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, üç aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır." şeklinde düzenlenmiştir.

2. İnceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde, olay tarihinde kontrol altına alınmasında ihmal gösterilen şüpheliye ait köpeğin, şikayetçiye saldırması üzerine şikayetçinin köpekten kaçarken 1,5 metre yüksekliğinde bir duvardan düşerek yaralandığı, şikayetçi hakkında alınan adli muayene raporunda şikayetçinin ... tehlikesinin mevcut olduğunun belirtildiği ancak dosya kapsamında kati raporun bulunmadığı anlaşılması karşısında, şikayetçi hakkında kati hekim raporu alınarak,

şikayetinin devam edip etmediğinin tespiti ile taksirle yaralama suçunun uzlaşma kapsamında da olduğu değerlendirilerek şikayetçi olunması ve uzlaşmak istememeleri halinde hayvan sahibi olan şüphelinin eyleminin hem taksirle yaralama hem de hayvanı tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakma suçlarına oluşturacağı ve 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesi gereğince daha ağır cezayı gerektiren taksirle yaralama suçundan kovuşturma yapılması gerektiği gözetilmeden, ön ödeme nedeniyle verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi Kanun'a aykırı olup,

kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR