Yargıtay 9. Ceza Dairesi E.2023/12030 K.2024/1639

Temyiz incelemesinin kapsamına göre. 1. Sanık hakkında mağdure ...'a yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan, mağdure ...'e yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması uyarınca Bitlis

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.12.2018 tarihli ve 2018/224 Esas, 2018/386 Karar sayılı kararıyla mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın mağdure ...'e yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin; ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, mağdure ...'a yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan aynı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci ve üçüncü cümleleri ile aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

mağdurelere yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin; ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası ile aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 11 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararın istinaf edilmesi üzerine Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 08.05.2019 tarihli ve 2019/656 Esas, 2019/422 Karar sayılı kararı ile hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma üzerine Bitlis 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 15.10.2020 tarihli ve 2019/199 Esas, 2020/176 Karar sayılı kararıyla mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın mağdure ...'e yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin; birinci ve üçüncü cümleleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, mağdure ...'a yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan aynı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci ve üçüncü cümleleri ile aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

mağdurelere yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin; ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası ile aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 11 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararın istinaf edilmesi üzerine Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi

7. Ceza Dairesinin 24.12.2020 tarihli ve 2020/1137 Esas, 2020/1120 Karar sayılı kararı ile sanığın mağdure ...' e yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf istemlerinin düzeltilerek esastan reddine, mağdure ...'e yönelik çocuğun cinsel istismarı ve mağdurelere yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlerin ise bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma üzerine Bitlis 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 01.07.2021 tarihli ve 2021/255 Esas, 2021/351 Karar sayılı kararıyla mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın mağdure ...'e yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca 19 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, mağdurelere yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin;

ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası ile aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 11 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararın istinaf edilmesi üzerine Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 19.10.2021 tarihli ve 2021/1015 Esas, 2021/755 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay

9. Ceza Dairesinin 20.12.2022 tarihli ve 2022/11285 Esas, 2022/11729 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdure ...'e yönelik nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün onanmasına, mağdurelere yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün ise "...Cinsel istismar suçunun işlendiği sırada ve eylemle sınırlı süreyle mağdurun iradesiyle hareket etme imkanının ortadan kaldırılmasının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmayacağı, kişinin vücudunun suçun konusu olması sebebiyle,

mağdurun hareket etme özgürlüğü ortadan kaldırılmadan bu suçun işlenemeyeceği gözetildiğinde ilk derece mahkemesince sanığın kanuni unsurları itibarıyla oluşmayan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması karşısında, anılan karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi,..." gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir. 2. Bozma üzerine Bitlis

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.07.2023 tarihli ve 2023/119 Esas, 2023/382 Karar sayılı kararıyla sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın atılı suçtan cezalandırılması gerektiğine ve dilekçesinden belirttiği diğer hususlara yöneliktir. B. Katılan Mağdure ... Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın atılı suçtan cezalandırılması yerine beraat kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir. B. Katılan Mağdure ...

İle Katılanlar ...,...Vekilinin Temyiz İstemi Sanığın atılı suçtan cezalandırılması yerine beraat kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı anlaşıldığından, kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçede açıklanan nedenlerle Bitlis

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.07.2023 tarihli ve 2023/119 Esas, 2023/382 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili, katılan mağdure ... vekili, katılan mağdure ... ile katılanlar ... ve ... vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Bitlis