Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/17495 K.2024/4456

Onama kararının kaldırılması İ Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 28.02.2024 tarihli ve 2021/16445 Esas, 2024/1870 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.03.2024 tarihli ve 8 - 2021/58966 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrası hükümleri gereği sanık lehine yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, "Sanık hakkında katılan ...'ya yönelik mahkumiyet hükmünün bozulmasından sonra mağdur ...'a yönelik birleştirilen dosya konusu iddianame tarihi 17.04.2018, birleştirme kararı sonrası verilen mahkumiyet hükümleri tarihi ise 18.03.2021 olup, her iki tarih itibarıyla bölge adliye mahkemeleri fiilen göreve başlamıştır.

Sanığın mağdur ...'a yönelik 17.04.2018 tarihli iddianame konusu mahkumiyet hükmü bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce Yargıtay denetiminden geçmemiştir.

Karşı Oy Gerekçesinde de belirtildiği gibi, mülga 1412 sayılı CMUK’un temyize ilişkin maddelerinin uygulanmasına imkân veren ve bu anlamda istisnai bir düzenleme olan 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrasının bu mahkumiyet hükmü yönünden sanık hakkında uygulanma olanağının bulunmaması, usul kanunlarının zaman bakımından uygulanmasında asıl olan ve aksi kanunda açıkça düzenlenmiş bulunmadıkça "hemen ve derhâl uygulanma" ilkesinin bir gereği olarak,

bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden sonra verilmiş kararlar bakımından yürürlükte bulunan muhakeme usulü kanunu 5271 sayılı Kanun'un istinaf ve temyiz kanun yolu incelemelerine ilişkin hükümlerin uygulanacak olması, istinaf kanun yolunun uygulamaya girmesiyle birlikte ilk derece mahkemelerince verilen hükümlerin, Yargıtay dışında bölge adliye mahkemelerince de incelemesinin, diğer bir anlatımla üç dereceli yargı sisteminin, hak arama özgürlüğü ve adil yargılanma hakkı bağlamında sanığa sağladığı güvence karşısında;

sanık ...'nun mağdur ...'a yönelik eylemi nedeniyle mahkumiyetine ilişkin hükmün 5271 sayılı Kanun'un 272 ve devamı maddeleri uyarınca istinaf kanun yoluna tabi olması gerektiği, bu nedenle bu mağdura yönelik eylem hakkında verilen onama kararının kaldırılması gerektiğine" ilişkindir.

II. GEREKÇE

İtiraza konu dosyanın geçirmiş olduğu hukuki safahat incelendiğinde. Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2011/441 Esas ve 2012/676 Karar sayılı kararı ile sanığın katılan ...'ya yönelik, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 245 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın sanığın temyiz başvurusu üzerine Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 2014/26237 Esas, 2014/23202 Karar sayılı kararı ile "Katılanın, Finansbank ve Garanti bankasınca verilen kartlarından 19.000,00 TL'nin rızası dışında sanık tarafından çekildiği şeklindeki şikayeti ve şikayet tarihi gözetilerek,

katılan tarafından numaraları dosyaya sunulan kartların 28.04.2011 öncesine ait ekstrelerinin dosyaya getirtilip, kayıtlar katılana okunarak hangi çekimlerin sanık tarafından yapıldığı sorulup maddi gerçek kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlendikten ve katılanın ... isimli kişinin kredi kartından da sanıklarca çekim yapıldığını iddia etmesi karşısında, ...'da dinlenip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi gerektiği" gerekçesiyle bozulduğu,

bozma sonrası Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 17.04.2018 tarihli iddianamesi ile sanığın mağdur ...'a yönelik, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan cezalandırılması istemi ile açılan davanın, bu dava dosyası ile birleştirildiği ve Gaziantep

12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.03.2021 tarihli ve 2014/594 Esas, 2021/534 Karar sayılı kararı ile sanığın, her iki mağdura yönelik eyleminden dolayı ayrı ayrı cezalandırıldığı ve Dairemizin itiraza konu kararı ile sanığın hakkında verilen her iki mahkumiyet hükümünün de onanmasına karar verildiği görülmüştür.

5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 inci ve geçici 2 nci maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemeleri, 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan karar uyarınca tüm yurtta 20.07.2016 tarihinde göreve başlamış olup, sanık hakkında, mağdur ...'a yönelik eyleminden dolayı hükmolunan mahkumiyet kararı da her ne kadar bu tarihten sonra verilmiş ise de.

Sanığa tanınan ve korunan hak, ayrı ayrı istinaf veya temyiz hakkı değil, bir bütün halinde kanun yoluna başvuru hakkıdır. Ayrıca somut olayda mahkumiyete konu cezanın 5 yıldan az süreli olması karşısında, istinaf talebinin esastan reddi halinde, kararın ayrıca Yargıtay incelemesinden geçme ihtimalinin ortadan kalkacağı da açıktır.

Bu bağlamda, Dairemizin 2014/26237 Esas, 2014/23202 Karar sayılı bozma ilamına konu eylemi ile bozmadan sonra açılan ve birleşen dosyaya konu eylemi arasında hukuki ve fiili irtibat bulunan sanığın kanun yolu talebinin, usul ekonomisi ve hukuki güvenlik ilkesi gereği kül halinde daha üst merci olan Yargıtay tarafından incelenmesi, sanık aleyhine sonuç doğurmayacağı gibi sanığın hükmü istinaf etme hakkının elinden alması şeklinde de yorumlanamayacağından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR