Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2025/3597 K.2025/6026

Dairemize gönderildiği belirlenmekle. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının; yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Yargıtay Bozma İlamı Gökçebey Asliye Ceza Mahkemesinin 01.12.2017 tarihli kararının istinaf edilmesi üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi tarafından verilen kararın sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi sonrasında, Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 13.04.2023 tarihli ve 2021/16710 Esas, 2023/2317 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109/2-3-f ve 109/5. maddeleri uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği belirtilerek bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bozma kararı sonrasında, Bölge Adliye Mahkemesinin, 04.10.2023 tarihli, 2023/588 Esas, 2023/983 Karar sayılı kararıyla bozma ilamına uyulmasına ve sanığın 5237 sayılı Kanun'un 109/1, 3-f, 109/5 maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiş, bu kararın sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay

8. Ceza Dairesinin, 14.05.2024 tarihli ve 2024/14825 Esas, 2024/4150 Karar sayılı kararı ile "bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde bozma ilamı yerine getirilmeksizin, sanığın yazılı şekilde 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi ve beşinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi" hukuka aykırı bulunarak hükmün bozulmasına dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. B.

Yargıtay Bozma İlamından Sonraki Yargılama Süreci Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 13.11.2024 tarihli ve 2024/782 Esas, 2024/1083 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307/4. maddesi uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109/1, 109/3-f, 109/5 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanık Müdafinin Temyiz İstemi Sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Bölge Adliye Mahkemesi direnme kararının dosya kapsamına aykırı olduğuna, sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir. B.

Değerlendirme ve Gerekçe Dairemizin, 13.04.2023 tarihli ve 2021/16710 Esas, 2023/2317 Karar sayılı kararının gerekçe bölümünde de açıklandığı üzere, dava dosyası kapsamına göre, haklarında aynı olay nedeniyle dava açılıp, atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından cezai ehliyetleri bulunmaması sebebiyle ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilen mağdurun arkadaşları ... ve ...'nun, mağdurun evine geleceğinden kendilerinin söylemesi nedeniyle haberi olan ve olay tarihinde 53 yaşında olan sanığı mağdura 25 yaşında olarak tanıtıp,

ondan hoşlandığını söyleyerek hile kullanmak suretiyle mağduru ikna ederek sanığın evine götürdükleri, sanığın, mağdurun arkadaşlarının eylemlerinden haberdar olması nedeniyle onlarla fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ettiğinin kabul edilmesi gerektiği, katılan mağdur ...'nin sanığın evine, iradesi fesada uğratılıp götürülene kadar geçen sürede hile ile hürriyetinin kısıtlandığının ve suçun oluştuğunun anlaşıldığı, sonraki aşamada,

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/279 Esas, 2016/90 Karar sayılı dava dosyasında alınan rapora göre sınır zekada olduğu belirlenen katılan mağdurun sanığın evindeki rızasının bulunduğuna delil olarak gösterilen eylemlerinin suçun oluşumuna bir etkisinin bulunmayacağı, dolayısıyla sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109/2, 109/3-b-f ve 109/5. maddeleri uyarınca cezalandırılması gerekirken, yazılı şekilde direnme kararı verilmesi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR